Νόμιμη ή παράνομη απεργία; Ή μήπως πετυχημένη ή αποτυχημένη απεργία;

 Η χθεσινή απεργία άφησε πίσω της ένα γεγονός που δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί: την τεράστια συμμετοχή των εργαζομένων και το ξεκάθαρο μήνυμα που αυτή

έστειλε προς κάθε κατεύθυνση.

Κι όμως, αντί η συζήτηση να επικεντρωθεί στα αίτια που οδήγησαν  σε αυτή τη μαζική κινητοποίηση, υπάρχει ο κίνδυνος να περιοριστεί για ακόμη μία φορά στο αν μια απεργία ήταν νόμιμη ή παράνομη.

Ασφαλώς, η νομιμότητα μιας απεργίας αποτελεί σοβαρό ζήτημα, που κρίνεται από τα αρμόδια δικαστήρια  τόσο σε πρώτο (όπου ο δικαστής καλείται να αποφασίσει σε λίγες μόνο ώρες) όσο και σε 2ο επίπεδο. 

Υπάρχει, όμως, και ένα άλλο ερώτημα: Πως χαρακτηρίζεται μια απεργία  όταν οι εργαζόμενοι συμμετέχουν μαζικά, παρά τις πιέσεις, την ανασφάλεια και τον φόβο;

Μπορεί κανείς να αγνοήσει το μήνυμα εκατοντάδων εργαζομένων που εκφράζουν με τη στάση τους την αγωνία για την ασφάλεια της κυκλοφορίας, την αντίθεσή τους στις άδικες πειθαρχικές τιμωρίες και την απαίτησή τους για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας;

Η επιτυχία μιας απεργίας δεν μετριέται αποκλειστικά από τη δικαστική της αντιμετώπιση.

Μετριέται από τη συμμετοχή, την ενότητα, την κοινωνική απήχηση και κυρίως από το μήνυμα που αφήνει πίσω της.

Και το χθεσινό μήνυμα ήταν ισχυρό.

Οι διαφορετικές συνδικαλιστικές αντιλήψεις, μπορούν να συναντηθούν πάνω στα πραγματικά προβλήματα. Η αλληλεγγύη δεν έχει εξαφανιστεί. Ο φόβος δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμο εργαλείο διαχείρισης των εργασιακών σχέσεων.

Γιατί πίσω από κάθε απεργία υπάρχουν αιτίες. Υπάρχουν προβλήματα που δεν λύθηκαν, αιτήματα που δεν εισακούστηκαν, εργαζόμενοι που αισθάνονται ότι η φωνή τους αγνοείται.

Και στον ελληνικό σιδηρόδρομο τα προβλήματα αυτά δεν είναι ούτε μικρά ούτε ασήμαντα.

Αφορούν την ασφάλεια της ανθρώπινης ζωής, την κατάσταση του τροχαίου υλικού, την υποστελέχωση, την κόπωση, την εκπαίδευση και την απόδοση ευθυνών στους εργαζομένους για συμβάντα που απαιτούν ουσιαστική και ανεξάρτητη διερεύνηση.

Όποιος περιορίζει τη συζήτηση αποκλειστικά στη νομιμότητα μιας απεργίας, χωρίς να αναρωτιέται γιατί τόσοι εργαζόμενοι αισθάνθηκαν την ανάγκη να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους, επιλέγει να βλέπει το δέντρο και να χάνει το δάσος.

Το συνδικαλιστικό κίνημα οφείλει να αντιμετωπίζει με σοβαρότητα και τις δύο πλευρές: να προστατεύει τους εργαζομένους με υπεύθυνες αποφάσεις και ταυτόχρονα να μην επιτρέπει να απαξιώνεται η συλλογική τους έκφραση.

Η χθεσινή ημέρα προσφέρεται για προβληματισμό. 

Και κυρίως για ένα συμπέρασμα:

Όταν οι εργαζόμενοι ξεπερνούν τον φόβο και εκφράζονται μαζικά, κανείς δεν δικαιούται να προσποιείται ότι δεν άκουσε.

Γιατί, τελικά, το σημαντικότερο ερώτημα μετά τη χθεσινή ημέρα δεν είναι ποιος κέρδισε μια νομική ή συνδικαλιστική αντιπαράθεση.

Είναι ποιος άκουσε το μήνυμα. 

Και κυρίως ποιος είναι διατεθειμένος να δώσει λύσεις στα προβλήματά των σιδηροδρομικών.

Το στέκι της έλξης - Το blog των Σιδηροδρομικών