Υπάρχει μια παλιά λαϊκή ρήση που αποκτά ιδιαίτερη αξία όταν κάποιοι μπερδεύουν την καρέκλα με το μπόι τους:
«Να χαιρετάς όταν καβαλικεύεις, για να σε χαιρετούν όταν ξεπεζεύεις».
Η εξουσία έχει ένα περίεργο χαρακτηριστικό.
Σε ορισμένους δεν αποκαλύπτει απλώς τον χαρακτήρα τους. Τους δημιουργεί και την ψευδαίσθηση ότι έγιναν ξαφνικά ψηλότεροι.
Αρχίζουν να έχουν αλλαζονική συμπεριφορά και έπαρση.
Να μην ακούν.
Να απαξιώνουν.
Να συμπεριφέρονται σαν η θέση που προσωρινά κατέχουν να τους ανήκει για πάντα.
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα:
Οι καρέκλες έχουν ημερομηνία λήξης.
Και όταν κάποτε σηκωθείς από αυτήν, ανακαλύπτεις ότι το ύψος που νόμιζες πως απέκτησες… ήταν τελικά το ύψος της καρέκλας.
Τότε δεν υπάρχουν τίτλοι, γραφεία και εξουσίες για να επιβάλουν τον σεβασμό.
Μένει μόνο ο σεβασμός που κέρδισες — ή που δεν κέρδισες ποτέ.
Γι’ αυτό, λοιπόν, να χαιρετάς όταν καβαλικεύεις.
Γιατί το καβάλημα μπορεί να κρατήσει λίγο.
Το ξεπέζεμα, όμως, έρχεται πάντα.
Το στέκι της έλξης- Το blog των Σιδηροδρομικών

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου