Κανένας εργαζόμενος δεν φοβήθηκε ποτέ τον εργοδότη όσο φοβήθηκε εκείνους που παριστάνουν τους συναδέλφους και λειτουργούν ως μηχανισμός ελέγχου μέσα στον χώρο δουλειάς.
Είναι οι ίδιοι που σιωπούν όταν παραβιάζονται δικαιώματα. Που εξαφανίζονται όταν οι εργαζόμενοι διώκονται. Που δεν τολμούν να αρθρώσουν ούτε μία κουβέντα για την ασφάλεια, την υπερεργασία, τις αδικίες ή τις διακρίσεις. Και μόλις κλείσει η πόρτα του γραφείου, σπεύδουν να ενημερώσουν εκείνους που θεωρούν ότι θα τους ανταμείψουν.
Η ιστορία του εργατικού κινήματος είναι αμείλικτη απέναντι σε τέτοιες συμπεριφορές. Καμία εργοδοσία δεν κατάφερε να λυγίσει τους εργαζόμενους χωρίς πρόθυμους συνεργάτες μέσα από τις γραμμές τους. Ο χαφιεδισμός ήταν πάντοτε το πιο φθηνό και το πιο αποτελεσματικό εργαλείο όσων ήθελαν να διασπάσουν τη συλλογική δύναμη.
Οι εργαζόμενοι δεν ξεχνούν. Ξέρουν ποιος στάθηκε δίπλα τους στις δύσκολες στιγμές.
Γι' αυτό η απάντηση δεν είναι ο θυμός ούτε οι προσωπικές αντιπαραθέσεις.
Η απάντηση είναι η συνδικαλιστική απομόνωση όσων επιλέγουν συνειδητά να υπονομεύουν τους συναδέλφους τους. Να μην αποκτούν κύρος μέσα στους χώρους δουλειάς. Να μην παρουσιάζονται ως εκπρόσωποι των εργαζομένων όταν στην πράξη υπηρετούν άλλες σκοπιμότητες. Να γνωρίζουν ότι η εμπιστοσύνη κερδίζεται με αγώνες και αξιοπρέπεια, όχι με ψιθύρους πίσω από κλειστές πόρτες.
Όσο υπάρχουν εργαζόμενοι που δεν σκύβουν το κεφάλι, οι "χαφιέδες" θα παραμένουν μια θλιβερή μειοψηφία.
Ο φόβος είναι το όπλο της εργοδοσίας. Η αλληλεγγύη είναι το όπλο των εργαζομένων.
Επιλέγουμε στρατόπεδο. Δίπλα στους συναδέλφους μας.
Ποτέ δίπλα στους χαφιέδες.
Το στέκι της έλξης - Το blog των Σιδηροδρομικών
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου