Πώς είναι δυνατόν ένας κρατικός λειτουργός που συνδέθηκε με τη μεγαλύτερη σιδηροδρομική τραγωδία και την επιχείρηση αλλοίωσης του τόπου του εγκλήματος, να θεωρείται κατάλληλος για να διαχειριστεί την ασφάλεια των ελληνικών αεροδρομίων;
Με ποια ηθική νομιμοποίηση η Fraport Greece επιλέγει ένα στέλεχος που «έθαψε» πετρελαϊκά υπολείμματα και στοιχεία με στουπιά και υφάσματα, την ώρα που οι οικογένειες των θυμάτων έψαχναν ακόμη τα παιδιά τους;
Γιατί ο κ. Ξιφαράς, παρά την κομβική του θέση δίπλα στον Κώστα Αχ. Καραμανλή και τη διαχείριση της σύμβασης 717, παρέμεινε στο «απυρόβλητο» και δεν κλήθηκε ποτέ να λογοδοτήσει στην Εξεταστική Επιτροπή;
Η μετάβαση αυτή δεν είναι τίποτα λιγότερο από την επιτομή της κουλτούρας της ατιμωρησίας. Σε μια κανονική χώρα, η εμπλοκή σε μια τέτοια επιχείρηση συγκάλυψης θα σήμανε το τέλος κάθε δημόσιας και επαγγελματικής διαδρομής σε θέσεις ευθύνης. Στην Ελλάδα του 2026, φαίνεται πως η «αποτελεσματικότητα» στο μπάζωμα των στοιχείων αποτελεί διαβατήριο για ακόμη υψηλότερες καρέκλες.
Η κοινωνία δεν έχει ξεχάσει και δεν θα επιτρέψει τη σιωπηλή ανακύκλωση προσώπων που φέρουν βαριά την ευθύνη της αποτυχίας και της συγκάλυψης. Η Fraport Greece οφείλει να δώσει εξηγήσεις για αυτή την επιλογή, και η κυβέρνηση να απαντήσει αν η «διάσωση» των δικών της παιδιών είναι πιο σημαντική από την ίδια την αλήθεια. Οι ζωές μας δεν είναι «δεύτερες ευκαιρίες» για κανέναν Ξιφαρά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου