Λέμε ξεκάθαρα ότι....

Οι συνταξιούχοι να απολαμβάνουν την σύνταξη τους και τους κόπους μιας ζωής και οι άνεργοι να βρίσκουν δουλειά.ΟΧΙ στην πρόσληψη συνταξιούχων στον σιδηρόδρομο σε οποιοδήποτε τομέα,δημόσιο ή ιδιωτικό.ΝΑΙ στις προσλήψεις,ΝΑΙ σε επαγγελματίες σιδηροδρομικούς με συγκροτημένα εργασιακά δικαιώματα.Δηλώνουμε ΞΕΚΑΘΑΡΑ την αντίθεση μας σε οποιαδήποτε σχέδια προσλήψεων συνταξιούχων.Δηλώνουμε ΞΕΚΑΘΑΡΑ ότι όσοι στηρίζουν αυτές τις επιλογές θα μας βρουν ΑΠΕΝΑΝΤΙ!
Καλούμε τους συνταξιούχους συναδέλφους να σεβαστούν την ΙΣΤΟΡΙΑ και το παρελθόν τους .

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2011

Ταξίδι πολιτικής ανθρωπολογίας

Συνεχίζονται οι θετικές κριτικές για την παράσταση <ταξίδι με τρένο > που προσπάθησε και απο ότι φαίνεται κατάφερε να στείλει ένα μήνυμα για τους πραγματικούς υπαίτιους του σημερινού καταντήματος του σιδηροδρόμου .
Τα σημερινά Νέα γράφουν χαρακτηριστικά .Θεωρώ πως η α λα «Ρίμινι Πρότοκολ» - αλλά απολύτως πρωτότυπη - παράσταση «Πολεοδομία 5. Ταξίδι με τρένο» της Ομάδας «Projector» - σκηνοθεσία Ανέστης Αζάς σε συνεργασία με τον Πρόδρομο Τσινικόρη, δραματουργική συνεργασία Αντριάνα Αλεξίου - στο Μέγαρο του ΟΣΕ ,μία παράσταση - «ντοκιμαντέρ» πάνω στην, εκ των ένδον και με την αγαστή συνεργασία όλων των μεταπολεμικών κυβερνήσεων, υποβάθμιση του σιδηροδρόμου ως μέσου μεταφοράς και στην καταστροφή και πλήρη διάλυση του ΟΣΕ, ήταν η ουσιαστικότερη παρέμβαση του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών. Οι έξι σχετιζόμενοι με τον ΟΣΕ και τα τρένα ερασιτέχνες - Σπύρος Φασούλας, Κώστας Ντεμελής, Κώστας Γενιδούνιας, Χάρης Καραδήμας, Νίκος Σμπαρούνης, Λένα Ζωγραφάκη (μία σοπράνο από τη Χορωδία των Εργαζομένων του ΟΣΕ), Γιώργος Φωτιάδης - που οι μαρτυρίες τους φορμαρίστηκαν εξαιρετικά, μαζί με βίντεο και τραγούδια, σε παράσταση - πολιτική παρέμβαση απεδείχθησαν πολύτιμοι συνεργάτες .
Η χτεσινή Ελευθεροτυπία γράφει ....
Εντός του τρίγωνου της παρακμής, ψηλότερα από κάθε οικιακή ενόχληση, σε ένα δάσος από δορυφορικά πιάτα στις γύρω ταράτσες και με θέα την περίμετρο του πάλαι ποτέ ιστορικού κέντρου, η βεράντα του κτηρίου του ΟΣΕ στη οδό Μάρνη υπήρξε ίσως η πιο ενδιαφέρουσα έξοδος του φεστιβαλικού κοινού -ή η είσοδός του- στο αληθινό, πικρό περιβάλλον του σημερινού αστικού βίου. Μέχρι τώρα, το Φεστιβάλ πατούσε στα σίγουρα λημέρια του, δεχόταν τον κόσμο του σε γκαράζ, τοπία ή μεταποιούσε τους χώρους εκδηλώσεων για να δώσει στο κοινό την αίσθηση κάποιας θεατρικής κιριοσιτέ. Εδώ όμως ο πυρήνας της εκδήλωσης αφορά την ίδια την Αρχιτεκτονική: Το ίδιο το κτήριο του ΟΣΕ δίνει την εντύπωση ότι φιλοξενεί το φεστιβάλ για λίγο, ότι ανοίγει τις θύρες του στους τυχερούς που θα δουν τα άδυτά του -εν είδει εκπαιδευτικής και καλλιτεχνικής μαζί εκδρομής- πριν κλείσει πάλι για τους μυημένους.
Επειτα είναι η ίδια η σύλληψη και ανάπτυξη της κεντρικής ιδέας. Πρόκειται βέβαια για μια μεταφορά της μεθόδου ή του πρωτόκολλου εργασίας των Rimini στα ελληνικά καθέκαστα. Κάτι απλό, ριζικό και δύσκολο. Εχουμε και εδώ ειδικούς -ανθρώπους που ασχολούνται με τα του ελληνικού σιδηροδρόμου, οδηγούς, τεχνικούς, μηχανικούς, φίλους των τρένων, μέχρι μια εκπρόσωπο της χορωδίας του ΟΣΕ-, που, με την καθοδήγηση του Ανέστη Αζά και τη συνεργασία του Πρόδρομου Τσινικόρη, φτάνουν στο σημείο να «εκδηλώσουν» τον εαυτό, μέσα από τη σχέση τους με το αντικείμενο.
Ας πούμε πρωταρχικά πως δεν πρόκειται για μια ακόμα σκηνική ιδέα αλλά για ολόκληρο είδος θεάτρου, για ακέραια θεατρική ζωή, όπως υπήρξε παλιά το «Ζωντανό Θέατρο», που δεν αντιγράφεται αλλά εξαπλώνεται.
Γι' αυτό δεν ενοχλεί καθόλου η σχεδόν απροκάλυπτη αναγωγή του ελληνικού εγχειρήματος στην υπερεθνική του προέλευση. Το ενδιαφέρον βρίσκεται ότι, όπως στα ντοκιμαντέρ, η πραγματικότητα δεν παρουσιάζεται αλλά αποκαλύπτεται, και μάλιστα βήμα το βήμα, άλλοτε μέσα από την προσωπική εξιστόρηση και παρέμβαση, άλλοτε -ακόμα περισσότερο γοητευτικά- με τρόπο πλάγιο, με μια πινελιά δραματοποίησης ή μέσα από ειρωνικές παρενθέσεις.
Αναρωτιέμαι ποιο είναι το προκείμενο σε αυτές τις περιπτώσεις: Κάποιοι θα έλεγαν το προφανές, η πολιτική αναγέννηση του θεάτρου μέσα από τη ζωντανή δρώσα επικοινωνία του με τα κοινωνικά προβλήματα. Μήπως και εδώ το ίδιο δεν συμβαίνει; Σε καιρούς, ούτως ή άλλως, εγρήγορσης, η ομάδα του Αζά βρίσκει την ευκαιρία να μας παρουσιάσει και μάλιστα σε πρώτο πρόσωπο, τα ζητήματα των ανθρώπων που απασχολεί ο Οργανισμός, ζητήματα επαγγελματικά, προσωπικά, εργασιακά, αλλά και καθαρά πολιτικά.
Υπάρχουν αλήθεια πολλά να πει κανείς εδώ και οι αποκαλύψεις για τις πολιτικές επιλογές που οδήγησαν στη μεταπολεμική νεκροφάνεια του ΟΣΕ είναι αλήθεια συγκλονιστικές - θα ήθελα ωστόσο να πρωτοτυπήσω και να μη σταθώ σε αυτές. Το ζήτημα δεν είναι η συνδικαλιστική μας ενημέρωση για τα προβλήματα του κλάδου -πολύ σημαντική από μόνη της αλλά παρούσα και σε άλλες σελίδες της εφημερίδας-, όσο η ενεργοποίησή μας απέναντί τους. Και εδώ οφείλει να διαφανεί η καλλιτεχνική έγνοια της Ομάδας.
Μοιάζει πολιτικό θέατρο και πράγματι είναι, εντούτοις ο βαθμός της συγκίνησης που περιλαμβάνει εξαρτάται από τον βαθμό που το κέλυφος σπάει για να φανεί από πίσω ο άνθρωπος στους παράξενους ιριδισμούς του. Από την πρώην κιόλας φορά που είδα αυτό το είδος θεάτρου, μέχρι σήμερα, δεν έχω αλλάξει εντύπωση ότι πρόκειται για ζωντανό και επί σκηνής ανθρωπολογικό εγχείρημα, που χρησιμοποιεί την πολιτική σαν καύσιμη ύλη. Πρόκειται για θέατρο που δεν ανακαλύπτει την πολιτική πίσω από τους αριθμούς αλλά τον άνθρωπο πίσω από την πολιτική.
Μέχρι σήμερα, η αισθητική και καλλιτεχνική πορεία του Ανέστη Αζά υπήρξε αρκετά διαφορετική. Η απόπειρά του αποκτά όλο και περισσότερο ενδιαφέρον, καθώς κινείται σε λιγότερο χαρακτηριστικές ομάδες του πληθυσμού, καθώς θέτει ολοένα και πιο απρόβλεπτα και μειοψηφικά ερωτήματα στο κοινωνικό σύνολο.
Κατάδυση
Και, βέβαια, χρειάζεται ακόμα δουλειά για να γίνει η εργασία του εκτός από οριζόντια εξέταση των πολιτικών συμφραζόμενων, κάθετη κατάδυση στα ανθρώπινα. Κάτι στην όμορφη τρέλα που είχε η βραδιά, με τα παλιά τραγούδια, την αληθινή μανία για τα τρένα και τη ζωή τους, την αγαθή προαίρεση αλλά και τις απρόβλεπτες παρεμβάσεις των «ειδικών», έδιναν στο πολιτικό στίγμα την ανθρώπινη διάσταση και πιστεύω και το τελικό πρόσημο της παράστασης.
Αναφέρω τους αληθινούς πρωταγωνιστές της με ευχαρίστηση: Η κυρία Λένα Ζωγραφάκη και οι κύριοι Σπύρος Φασούλας, Κώστας Ντεμελής, Κώστας Γενιδούνιας, Χάρης Καραδήμας, Νίκος Σμπαρούνης και Γιώργος Φωτιάδης.

4 σχόλια:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το μόνο που μπορώ να πω είναι πώς«ΤΕΛΙΚΑ ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ και με ΑΝΗΣΥΧΟ ΠΝΕΥΜΑ !!!!!»
    Έχει δίκιο ο φίλος μου ο Βασίλης!!!!!!!!! και χτυπάω και ξύλο!!!!!!!!!
    Είναι η αλήθεια ότι σε χρόνια μαύρα δύσμοιρα και σε σκοτεινές εποχές έτσι σαν τη κωλοφωτιά (πυγολαμπίδα) ξεπετάγεται η τέχνη και μπερδεύει την ανθρωπολογία με το τραίνο, τους εργαζόμενους με τη σοπράνο και τον οργανισμό ΟΣΕ, και βγάζει τραγωδία ή δράμα, μόνο έτσι μπορεί να ερμηνευτεί από τη σημερινή Ελλάδα της ύπατης αρμοστείας και του (Τσάκο ρε μάγκα οκτακόκια και κάνε τη γαργάρα τη δουλειά). ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΩ, πολλές οι πιέσεις και τα προβλήματα και ο καθένας μας το παλεύει όπως ξέρει και μπορεί.
    Δεν πειράζει αδέρφια μου ποτέ η μαγκούφα (η τέχνη) δεν πάει στα βουνά πάντα στα χαμηλά κατοικοεδρεύει και σ’ εμάς έρχεται και πάντα επηρεάζει τα ανήσυχα πνεύματα.

    Τελικά μέσα από την υποκουλτούρα παντρεύονται πολιτική ανθρωπολογία, οργανισμό ΟΣΕ, εργαζόμενοι του τρένου πάνω στο σανίδι και κάτω από τα φώτα της ράμπας σε θεατρικές πράξεις που αναδεικνύουν τα προβλήματα που μπορεί να έχουμε ως εργαζόμενοι στο σιδηρόδρομο του ελληνικού κράτους και τη σημασία του τρένου στο μέλλον του τόπου.
    Ω!!! Οι μόνοι που θα μπορούσαν να καταλάβουν είναι οι ευρωπαίοι γιατί ανέπτυξαν την υποκουλτούρα στις σπηλιές που ζούσαν, μόνο και μόνο αυτοί θα μπορούσαν να μπουν στο πετσί του ρόλου των καλλιτεχνών και να κάνουν κτήμα τους (γνώστες του κτηματομεσιτικού) το θέμα του έργου για να εξάγουν απ’ αυτό συμπέρασμα για το πρόβλημα που μας ταλανίζει, επειδή τους διέπει υπέρμετρη ευαισθησία!!!! Και πνευματική επάρκεια!!!
    Εμείς οι ιθαγενείς Και ο Γιώργος ΟΧΙ!!
    Καλό είναι να προσπαθείς με νου και σοφία να συνδέσεις το τρένο του χθες και του σήμερα και να το φέρνεις ως ανάγκη του αύριο εάν γνωρίζεις όμως να το επιμερίζεις χρονικά ανάλογα, εάν όμως δεν γνωρίζεις μην κάνεις την απρέπεια να το ξαναχωρίζεις και να το ξανασυνδέεις γιατί ίσως βρεθείς εκτός ρόλου με τα κομμάτια στα χέρια και το κοινό να σου γυρίζει την πλάτη αδιάφορα.
    Το τρένο που βγαίνει μέσα από την ποίηση και την τέχνη είναι περασμένων χρόνων και άλλων εποχών με άλλες αξίες ζωής, άλλες ανάγκες ζωής, και τελικά ίσως να ήταν και το μοναδικό μέσο μεταφοράς που συντελούσε καθοριστικά στην επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων, όπως έλεγαν και οι παλαιοί (το τρένο και το τελέφωνο όχι το τηλέφωνο - τελέφωνο ). «ΕΚΕΙ ΗΤΑΝ ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΤΩΝ ΟΚΤΩ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΡΕΝΑ».
    ΣΗΜΕΡΑ;

    Παλέψτε όπως μπορείτε αλλά ας αφήσουμε στην άκρη το προκείμενο εξ αντικειμένου και τη θέση ή τη μοίρα του υποκειμένου γιατί πάμε πολύ μακριά, θα πάμε παράωρα στο σταθμό και ή θα περιμένουμε το τρένο και δεν θα έρχεται ποτέ ή θα χαιρετάμε το τελευταίο βαγόνι.

    Περί τέχνης.
    http://www.youtube.com/watch?v=RxMU1WevemU&feature=related
    http://www.youtube.com/watch?v=OFm08nht0wM&feature=related
    http://www.youtube.com/watch?v=n3XXfg0mfi0&feature=related

    Να είστε πάντα καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σε λίγες μέρες θα ανέβει το dvd της παράστασης , οπότε θα καταλάβεις φίλε Γλαύκο ότι μόνο προσθετικά λειτούργησε αυτή η παράσταση .

    Δυστυχώς σε ένα χώρο με αντιλήψεις πολαπλά παιπαλαιομένες , τέτοιου είδους πρωτοβουλίες συνήθως απαξιώνονται , ενώ αίσθηση προκάλεσε και η απουσία των κορυφαίων του χώρου του σιδηροδρόμου - βλέπεις το θέατρο δεν προσφέρεται για προβολή -.
    Και γω στην αρχή πίστευα ότι δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλά , όμως αν ζούσες την ανταπόκριση του κοινού - που ρωτούσε αφελώς , καλά γίνονται όλα αυτά που είδαμε - αλλά και το κλίμα ,θα καταλάβαινες πολλά περρισότερα .
    Στην παράσταση οι δημιουργοί κάναν γέφυρα του χτες που αναφέρεις με το σήμερα , και πίστεψε με το αποτέλεσμα δικαίωσε και τους πλέον δύσπιστους .Η προβολή του σιδηροδρόμου ως μέσου μεταφοράς απο την μεταπολεμική Ελλάδα έως το σήμερα των Νεοοελλήνων , αλλά και το ερωτηματικό για το αύριο σε συνδυασμό με την αποδοχή του μέσου στα προηγμένα κράτη .

    Σε λίγες μέρες θα στείλω το dvd και θα μπορείς να κρίνεις .
    Μια γεύση .

    http://www.youtube.com/watch?v=2QGBt7cEX7w&feature=player_embedded

    Να είσαι καλά .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μακάρι να αντιμετωπίζαμε τα πράγματα σαν παλαιοί με τις πεπαλαιωμένες αντιλήψεις όπως γράφεις, στο κάτω – κάτω υπήρχαν ορισμένες αξίες που δεν επιδέχοντο ουδεμία αμφισβήτηση γιατί; Γιατί όλοι θα καταλάβαιναν ότι της διέπουν κανόνες δικαίου (ΘΕΣΜΟΙ) που πρέπει να είναι κοινά αποδεκτοί προκειμένου να βιώνουμε και να επιβιώνουμε σε μια ευνομούμενη κοινωνία κράτους.
    Το πρόβλημα αγαπητέ φίλε και συνάδελφε Κώστα αρχίζει από τη στιγμή που ασπάζεσαι το παραπάνω, πλέον νοείσαι ο ΓΡΑΦΙΚΟΣ για πολλούς δέκτες που διαμορφώνουν γνώμη και άποψη από τον κάθε τυχάρπαστο που διαμορφώνεται σε ήχο και εικόνα προκειμένου να τους δοθεί ως ολόγραμμα εικονικής πραγματικότητας προκατασκευασμένο και δουλεμένο σε σκοτεινό και νοσηρό μυαλό.
    Πάντα το παλαιό φέρνει πολλά ( συν και πλην ) που ίσως θα περάσουν πολλά χρόνια να τα ξεχωρίσουμε για να γίνουν τα θετικά κτήμα του δικού μας νου προκειμένου να εναρμονιστούν με τη δικιά μας ψυχή για να γίνουμε εμείς οι ιδανικοί δότες του ευ ζην ώστε να διαμορφώνουμε το αύριο με γνώμονα το γενικό καλό.
    Το πρόβλημά μας είναι το ΛΑΘΟΣ, (η λανθασμένη αντίληψη περί σιδηροδρόμου) και το βασανιστικό εν προκειμένω για εσένα είναι το πώς θα μπορέσεις να κάνεις την εκτροπή του λάθους ξεριζώνοντας εκείνο το ζιζάνιο που έχει αγκαλιάσει σφιχτά απομυζώντας μέχρι θανάτου το ΣΩΣΤΟ (τη σωστή αντίληψη για τη θέση του τρένου στην ελληνική κοινωνία) που πρέπει να συμβάλει καθοριστικά στην πορεία και το μέλλον του τόπου.
    Το θέμα του σιδηροδρόμου του προσωπικού του και ειδικά του μηχανοδηγού, δουλεύτηκε όπως έπρεπε να δουλευτεί για να δοθεί σαν εναιώρημα ή υπόθετο σε τακτική δοσολογία στο νεοέλληνα, προκειμένου να του αλλάξει άπαξ δια παντός τη γνώμη του πρωτίστως για εμάς που δουλεύουμε στο σιδηρόδρομο και δευτερευόντως την αξία του τρένου και πόσο μπορεί να συμβάλει ως μέσο μεταφοράς στην ποιότητα της ζωής του, αυτό δεν βγαίνει από καμία σύγχρονη εξέταση κυτταρολογίας αλλά το καταλαβαίνεις εάν πεις σε αυτούς που χρησιμοποιούν το τρένο τι δουλειά κάνεις.
    Η αλήθεια είναι ότι μέσα από το πνεύμα και το λόγο που επηρεάζει καθοριστικά το νου του ανθρώπινου χαρακτήρα μπορείς να κάνεις την εκτροπή, αλλά εδώ πάλι γεννούνται ερωτήματα: πόσοι θα το καταλάβουν για να μπορούν να πείσουν τους υπόλοιπους; Με ποιο τρόπο θα τους πείσουν; Ποια η θέση και η αξία αυτών που δουλεύουν προκειμένου να ταξιδέψει το τρένο; Πώς θα μπορούσαν να αναγνωριστούν τα ψυχικά αποθέματα που καταβάλουν οι εργαζόμενοι προκειμένου να ταξιδέψει το τρένο υπό αυτές τις συνθήκες και μετά απ’ όλα αυτά που έχουν γίνει;
    Και το βασικότερο όλων; Πως αλλάζεις στους ιθύνοντες εντολοδόχους ανεξαρτήτου κόμματος την πολιτική περί τρένου τη στιγμή που σου απαντούν ότι εφαρμόζουμε το πρόγραμμα της τρόικα και γνωρίζεις ότι πολύ λίγοι από αυτούς έχουν ταξιδέψει με το ελληνικό τρένο;
    Βασικά ερωτήματα τουλάχιστον για εμένα αλλά πιστεύω και για εσένα που αν απαντηθούν, πολλοί που θα δουν το DVD θα βρεθούν και θα πουν «απερίγραπτη βλακία αυτό που έγινε στον ΟΣΕ, τζάμπα και άδικα όλα όσα έγιναν με το προσωπικό του σιδηροδρόμου, από εδώ και εμπρός όλοι με το τρένο που πρέπει να γίνει δικό μας αναπόσπαστο κομμάτι άρρητα συνδεδεμένο με πολλές από τις εκδηλώσεις της ζωή μας» ή στην τελική να λάβει το τρένο το κομμάτι της αποδοχής που του πρέπει μέσα από την ελληνική κοινωνία.
    Καλά το πας ρε Κώστα, και το εγχείρημα σωστό είναι, λίγο είδα πολλά κατάλαβα, αν δικαιωθείς εσύ και εγώ θα δικαιωθώ, αλλά και πάλι εάν δεν δικαιωθείς, αρκεί που το προσπαθείς και από αυτή την πλευρά.
    Πάντα μετά από κάθε αγώνα που κάνουμε κάτι μένει.
    Να είσαι πάντα καλά και να προσπαθείς γιατί είσαι παν απ’ όλα νέος και να το κάνεις σε όλους γνωστό για να μας έχεις τουλάχιστον αρωγούς στην προσπάθειά σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή