Την ώρα που στους εργαζόμενους προτείνεται ως «αντάλλαγμα» η εργασία επτά (7) συνεχόμενων ημερών, σύμφωνα με όσα πληροφορούμαστε, εγκρίνονται bonus για σημαντικό αριθμό στελεχών.
Είναι η πολιτική που θεωρεί ότι οι πολλοί πρέπει να δουλεύουν περισσότερο, με μεγαλύτερη πίεση και λιγότερα δικαιώματα, ενώ οι λίγοι ανταμείβονται γενναιόδωρα με bonus.
Είναι η ίδια πολιτική που αντιμετωπίζει τη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας ως κόστος, αλλά τα bonus ως «επένδυση».
Το πρόσφατο νομοθετικό πλαίσιο για τη διαφάνεια και την ισότητα των αμοιβών δίνει πλέον στα συνδικάτα το δικαίωμα να ζητούν στοιχεία και ενημέρωση για τις μισθολογικές πολιτικές των επιχειρήσεων. Αν οι πληροφορίες που κυκλοφορούν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, η διερεύνηση αυτών των στοιχείων δεν αποτελεί επιλογή· αποτελεί υποχρέωση απέναντι στους εργαζόμενους.
Γιατί δεν μπορεί να υπάρχουν χρήματα για επιλεκτικές αμοιβές, αλλά όταν τίθεται το ζήτημα αξιοπρεπών αυξήσεων για το σύνολο του προσωπικού η απάντηση να είναι «θα τα δούμε στην επόμενη ΣΣΕ».
Ταυτόχρονα, γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρο γιατί κάποιοι επιδιώκουν διαχρονικά την απαξίωση και την αποδυνάμωση των συνδικάτων.
Χωρίς ισχυρή συλλογική εκπροσώπηση, οι αποφάσεις μετατρέπονται σε προνόμια για λίγους και οι θυσίες σε υποχρέωση για τους πολλούς.
Η ιστορία του εργατικού κινήματος έχει αποδείξει ότι όταν σιωπούν τα συνδικάτα, δυναμώνουν οι ανισότητες.
Στον σιδηρόδρομο, όμως, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που δεν συμβιβάζονται.
Υπάρχουν συνδικάτα που δεν διαπραγματεύονται τη διαφάνεια, την ισότητα και την αξιοπρέπεια των εργαζομένων.
Και όσο υπάρχουν, θα υπενθυμίζουν ότι ο σιδηρόδρομος δεν μπορεί να λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά: bonus για τους λίγους και επτά ημέρες συνεχόμενης εργασίας για τους πολλούς.
Το στέκι της έλξης - Το blog των Σιδηροδρομικών
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου